PORDA SOLIDARECO

PORDA SOLIDARECO

 

Ni travivas la civilizacion de la aŭtomobilo, sed malantaŭ stirilo homo kondutas kvazaŭ li ankoraŭ vivus en kavernoj, antaŭ la invento de la rado. Kvazaŭ la stratspaco estus la lasta mamuto, por ĝi li luktas kun sia proksimulo, per taktikoj similaj al tiuj praaj, sed nur hupante anstataŭ grumbli, aŭ grumblante anstataŭ mordi.

En ĉiu granda urbo de la mondo, la trafiko estas metaforo de nia konkurplena vivo. En sia propra metala mondeto, ĉiu penas havi avantaĝon super la alia aŭ almenaŭ eviti, ke la alia lin timigu. Kaj tiel oni pruvas, ke ekzistas nenio malpli civilizita, ol la civilizacio.

Tamen estas escepto. Estas malgranda solidareca senarba areo en tia ĝangalo: la neŝlosita pordo. Kiam la flankiranta aŭtomobilo apudiĝas al la via kaj iu elmetas sian kapon, vi prepariĝas por la plejmalbono. Pretas via respondo: “La via estas tia!” Sed vi povas havi surprizon.

- Pordo neŝlosita!

- Kio?

Estas malfacile al vi kredi, ke nek vi, nek iu el via familio estas insultata. Ne, la malamiko sincere zorgas, ke la pordo ne malfermiĝu kaj vi falu el la aŭtomobilo. La neŝlosita pordo estigas specon de neesprimita batalhalto. Ĉiuj ĝin fingromontras, kaj vin persekutas, ekscite hupante, se hazarde vi ne aŭdis la unuan averton. “Pordo neŝlosita!” Ŝajnas, ke tio estas honorkodo, intertempo inter malpacoj. Se la pordo malfermiĝos kaj vi ja falos surstraten, tiam oni surveturos vin. Jes, sed oni estos avertinta vin.

Konklude, ni ankoraŭ ne revenis al la besta rango.

(Veríssimo, Luís Fernando. La memmortiginto kaj la komputilo. Porto Alegre, L&PM, 1992 – Tradukis Esperanten: José Mauro Progiante)